เมื่อกลางเดือนกันยายนมีพายุพัดเข้ากรุงเทพฯ หลายลูก ฝนมักจะกระหน่ำตอนค่ำๆ ท้องฟ้าแดงฉาน อุ้มน้ำหนักอึ้ง ลมก็แรงอู้ๆ น่ากลัวมากครับ แต่ผมกลับชอบบรรยากาศแบบนี้ เพราะมันทั้งแรง มีพลังอัดแน่นและลึกลับ
คืนนั้น ผมไปส่งแฟนถึงบ้านเธอที่พุทธมณฑลสายห้า ทั้งที่เธอบอกว่าไม่ต้องส่งเพราะเป็นห่วงผมเหมือนกัน บ้านผมอยู่ประดิพัทธ์ ไกลกันคนละฝั่งฟ้าก็ว่าได้ แต่ผมไม่ยอมหรอกครับ พอรถเมล์มาผมก็โดดขึ้นไปกับเธอทันที ส่งจนเธอเข้าบ้านเรียบร้อยผมก็นั่งรถเมล์กลับ
ขณะนั้นเป็นเวลาราวสามทุ่ม มาถึงวงเวียนใหญ่สี่ทุ่มกว่าๆ ผมก้าวลงจากรถเมล์ ท้องฟ้าแดงฉาน มีฟ้าแลบสว่างวาบๆ แล้วคำรามกระหึ่มครืนๆ จนรู้สึกชัดถึงพลังกระแสไฟฟ้าที่แผ่ซ่านอยู่ในทุกอณูอากาศ คอยดูเถอะ เดี๋ยวต้องมีพายุใหญ่แน่ๆ
